Bente: Dagboek van een tandarts - deel 8

17 oktober 2019

Bente van Leeuwen (28) werkt sinds vier jaar als tandarts. Ze houdt van fotograferen, cactussen en haar patiënten (meestal). 

Zaterdag
Geen idee wat Mark voor mij voelt. Vorige week hebben we eindelijk een niks-aan-de-hand-want-we zijn-collega’s-en-oud-studiegenoten-borrel gedronken en dat was gezellig maar niet meer dan dat. En hij vroeg of ik mee ging zeilen. Echt spontaan was het niet, omdat ik een paar keer liet vallen dat ik nog nooit had gezeild en erg benieuwd was. 
Nu sta ik in een leuk jurkje op hem te wachten bij een jachthaven waar van alles klappert in de wind. Als hij komt aanlopen, slaat mijn hart een slag over. Wat ziet hij er waanzinnig knap uit in die dikke trui en versleten jeans. Zijn zeilboot is blauw met wit, heeft een piepklein kajuitje en hij is er duidelijk verliefd op. Mijn sandalen met bescheiden hakje moet ik uittrekken vanwege eventuele putten in het dek, hij wijst aan waar ik kan zitten, en dan gaat hij aan de slag met touwen. We varen de haven uit en even later staan de zeilen strak, hangt de boot scheef en probeer ik mijn haar uit mijn gezicht te houden. “Heb je het naar je zin!” Hij moet schreeuwen om boven de wind uit te komen. 
“Ja hoor!” Ik zeg maar niet dat ik me bij zeilen voornamelijk had voorgesteld dat ik in een beeldige bikini op de achterplecht zou liggen met een glas witte wijn in de hand. Niet dat ik klappertandend zou beuken over golven. 
Hij wijst vage stipjes aan de horizon aan en vertelt welke dorpjes bij die kerktorens horen. Ik knik. Ondertussen houd ik me maar met een ding bezig: niet overgeven. Hoe kon ik denken dat ik niet misselijk zou worden op een boot? Als ik schommel komt mijn maag al omhoog. Na een poosje voel ik me ronduit ziek en kan ik niet anders dan vragen of we alsjeblieft terug mogen naar de haven. Terwijl hij aanlegt, snel ik naar het Havengebouw en daar geef ik over. Het lucht nauwelijks op. Nadat ik hem snel gedag heb gezegd, stap ik in mijn auto en scheur naar huis. 

Dinsdag 
Ik heb zelfs even overwogen me ziek te melden, zo zie ik er tegenop om Mark weer onder ogen te komen. Tijdens de lunchpauze zit hij aan de andere kant van de tafel en hij begroet hij me, net als iedereen. Verder niks. Mijn broodje kaas smaakt naar zand, en ik ben blij als ik weer aan het werk kan. 
De eerste patiënt na de lunch is een vrouw die een kroon krijgt. Als ik die heb geplaatst, geef ik haar een spiegel. Ze bekijkt zichzelf van alle kanten en zegt dan: “Meid, ik weet niet hoe ik je kan bedanken, zo blij ben ik hiermee. Ik lijk wel tien jaar jonger.” Dat maakt mijn dag een klein beetje goed. 

Tekst: Maartje Fleur; Beeld: Joost Reijmers

Total votes: 17
Lees meer over: Bente

0 reacties op Bente: Dagboek van een tandarts - deel 8