Knuffel

Het was een dinsdagochtend jaren terug. Met twee dikke ogen van een slechte nacht en een nog dikkere wang stapte ze achter haar moeder aan de behandelkamer in. Moeder deed het woord en Kaylee zat er snikkend naast.

 Al een hele poos pijn, maar Kaylee wilde niet naar de dokter. Met een voor haar 4-jarige leeftijd duidelijke mening. De dokter kende ze te goed van de chemo’s en prikken in t ziekenhuis en de angst die ze daardoor had opgebouwd was kennelijk nog groter dan de pijn die ze ongetwijfeld al een poos had. Met veel praten en spelen lukte het Kaylee toch in de stoel te krijgen en haar mond open te laten doen, moeder wilde van geen wijken weten en hield angstvallig de hand van haar dochtertje vast.

Een grote diep-carieuze pussende 85 lag me aan te staren, dat werd duidelijk een tangverlossing. Ik besloot tell-show-do in te korten tot tell and do. Kaylee hield zich verrassend rustig, er leek een soort van berusting te zijn gekomen. Ze gaf geen enkele kik toen mijn Quicksleeper haar kies trachtte te verdoven. Kaylee was volledig in trance, haar moeder iets minder. Helaas hield ze haar dochter precies op de hoogte van wat er zou komen, duidelijk een ervaringsdeskundige...

Voorbereid op een stevig gevecht zette ik mijn tang erop, pus en bloed verdwenen in de afzuiger, moeders werd al iets stiller. Dochter gaf echter geen kik en hij kwam er mooi in z'n geheel uit, pffff dat zat erop. Kaylee spong op uit de stoel en bleef me na het ontvangen van haar muntje voor de automaat met grote ogen aankijken. In plaats van hard weg te rennen, wat ik verwacht had. Moeders zei:”ik denk dat ze je een knuffel wil geven”.  Ik door mijn knieën en ja hoor, twee kleuterarmpjes om me heen. Haar mondje ging open en uit het niets kreeg ik twee enorme smakkerds op mijn wangen. Met grote bloedvegen op mijn wangen keek ik moeder en dochter na. Wat hebben we toch een mooi vak en wat kunnen kleine meisjes soms groot zijn.

Pascal R. Boer