Mevrouw P.

“En U hebt natuurlijk een vriendin!” Tegenover mij zat een nieuwe patiënte, mevrouw P. Een onberispelijk verzorgde dame van 87 jaar, en alles aan haar straalde superioriteit en dédain uit. “Ik moet U teleurstellen, tenzij U mijn vrouw meerekent” antwoordde ik.

“En wat hebt u daar een ontzettend slechte foto staan! Ik ben zelf fotografe, en ik kan zo’n slechte foto niet aanzien!”. Op mijn bureau stond inderdaad een oude zwart-wit foto van mijn drie kinderen, die zij ooit voor Sinterklaas in een foto-automaat hadden gemaakt, bestemd voor pappa’s bureau. “U verwart artistieke waarde met emotionele waarde, mevrouw P.”

Daar had zij het niet van terug, en omdat zij duidelijk van plan was het hele gesprek te leiden nam ik nu het initiatief: “Wat kan ik voor u doen, mevrouw P.?” “Ik heb een slecht gebit, maar ik wil er zo min mogelijk aan doen, want ik ga binnenkort toch dood.” Tijd voor een medische anamnese. Die verliep opmerkelijk vlot omdat mevrouw P. helemaal niets mankeerde.

Ik vroeg waarom zij meende snel te zullen overlijden. “Statistisch heb ik geen jaar meer te leven. Dus, doe alleen het hoogst noodzakelijke, zodat m’n tanden er fatsoenlijk uit zien en ik goed kan kauwen.” Dit was geen makkelijke opgave. Hoewel zij verder lichamelijk gezond was, was haar gebit zwak en ontbraken er nogal wat elementen.

Al improviserend heb ik de noodzakelijk behandelingen zo eenvoudig mogelijk uitgevoerd. Steevast kondigde mevrouw P. bij ieder volgend bezoek aan dat ik het eenvoudig moest houden, “Want ik ga toch dood.”. En steevast kwam zij weer terug op die slechte foto op mijn bureau. Totdat zij op een gegeven dag tegen mijn assistente zei: “Meneer Berkhout wil niet dat ik een foto van zijn kinderen maak”.

Dit verraste mij, omdat we dat helemaal niet besproken hadden. Mevrouw P. was inmiddels 95 jaar, en ik antwoordde dat ik zo’n genereus aanbod niet zomaar kon aannemen. Maar eigenlijk was ik wel benieuwd hoe zij daadwerkelijk een foto van mijn kinderen zou maken. Dus werd er een fotoshoot georganiseerd, waarbij mijn kinderen door mevrouw P. werden gefotografeerd.

Van deze sessie heb ik zelf foto’s genomen, omdat het niet dagelijks voorkomt dat een 95-jarige fotograaf over de vloer komt. Toen de foto’s gereed waren moest ik ze bij mevrouw P. thuis komen beoordelen en een keuze maken. Zij woonde koninklijk en ik werd koninklijk ontvangen. De foto’s waren inderdaad heel goed, en één daarvan prijkt nu op mijn bureau (al zit de oorspronkelijke er nog wel achter).

Mevrouw P. heeft uiteindelijk toch gelijk gekregen: na 43 tandheelkundige bezoeken in 8 jaar overleed zij, 97 jaar oud.

Inderdaad, ik had een vriendin…

Frans Robert Berkhout