Filters

Glimlach – door Alex van der Horst

“U hoeft niet meer te komen”
“Met wie spreek ik?”
“Oh, sorry, de dochter van mevrouw Kleinejans uit de van Brakelstraat”
“Aha dan begrijp ik het, maar waarom belt u me dan alsnog?”
“Er staat hier op de kalender dat u vanochtend om tien uur langs zou komen”
“Ja precies, dat was afgesproken, maar ik ben gistermiddag al geweest”

Het spreekuur op die bloedhete vrijdagmiddag is rustig.
Mevrouw Kleinejans belt met een prothese-klacht waar ze al weken last van heeft.
“Het doet me zo’n pijn, ik kan niet eten, ik word thuis verpleegd, maar niemand kan met me mee naar de tandarts”.
Ik spreek de volgende ochtend af maar als ik heb opgehangen bedenk ik dat ik net zo goed meteen kan gaan. Pakketje met spiegeltje, handschoenen en dremel-freesje onder de snelbinder en hóp op de fiets er naar toe.

Ze schuifelt door de gang naar de voordeur. De huiskamer ruikt naar een mengeling van zweet, bedorven eten en urine. Het ondergebit is een moddermassa van ingedroogde kukident en tandsteen, de onderkaak een wit-uitgeslagen krater.
De interventie is rap gepiept en vermoeid maar opgelucht vraagt ze me of ik de plantjes wat water kan geven. Dat doe ik graag en vlijtig. Ik voeg haar vriendelijk toe dat ze zelf ook wat meer moet drinken onder deze weersomstandigheden. Ik geef haar een glaasje water en neem afscheid. Ze volgt me naar de voordeur en staat me daarna stralend van dankbaarheid uit te zwaaien.

“Bent u gisteren al geweest? Pardon, dat wisten we niet”
“Heeft ze u dat niet verteld?”
“Meneer, mijn moeder is overleden!”
“Wat!?”
“We vonden haar gisteravond languit achter de voordeur”

Langzaam dringt het tot me door dat ik het laatste levensmoment van mevrouw Kleinejans heb meegemaakt.

Vaak vragen collega’s me hoe eenvoudige spoedhulp zó fataal kan zijn… Ik weet wel beter. De glimlach waarmee ze is heengegaan staat blijvend op het netvlies.

Stemknop niet zichtbaar? Breng hier je stem uit

Naar alle genomineerden

Tags NT/Dentz