Ooit ging het zo: De wachtkamer

14 november 2019

Nagenoeg iedere tandartspraktijk heeft een wachtkamer. Dat is nu zo, en dat was honderd jaar geleden ook al zo. Het aardige van die wachtkamers is dat ze grosso modo de heersende tijdgeest aardig weergeven.

Neem die op de foto, een  Amsterdamse praktijk uit de jaren dertig. Een marmeren schouw met een tuiltje bloemen, modieuze stoeltjes, een wit tafeltje met tijdschriften, een spiegel en een schilderijtje aan de muur, een houten vloer. Wie niet beter weet, ziet een huiskamer of een salon uit die tijd. Wat natuurlijk niet zo vreemd is, omdat de tandarts toen bijna standaard praktijk aan huis hield. En wat is er dan logischer dan de interieurstijl van thuis ook in het praktijkgedeelte door te voeren.

Zo vind je in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw ook wachtkamers met tapijt op de vloer, eikenhouten kasten,  zware fauteuils en een tafel met een kleedje,  met daarop de onvermijdelijke asbak. Donker, bijna somber, en hygiëne en gezondheid hebben dan nog niet de aandacht die ze nu hebben.

'Hygiëne en gezondheid hebben dan nog niet de aandacht die ze nu hebben’

Hoe anders wordt dat in de jaren zestig, als de architectuur lucht,  licht en soberheid predikt. Chroom en kunststof doen hun intrede, de muren wit gesausd, zeil op de vloer  en – vaak ongemakkelijk zittende – stoeltjes steriel op een rij. Een ontwikkeling die zich doorzet tot de jaren tachtig, als de groepspraktijk in zwang komt. Dat heeft gevolgen voor de inrichting van de wachtkamer, waar de balie een steeds prominentere plek inneemt en er voorzichtig afleiding in de vorm van een leesmap verschijnt. En de kleurstelling? Die is nog steeds vooral wit.

In de huidige decennia ondergaat de wachtkamer in vergelijking met de jaren tachtig en negentig een complete metamorfose. Kleur doet zijn intrede, entertainment in de vorm van televisie, en  de kinderspeelhoek. Steeds vaker wordt de wachtkamer ontworpen door een interieurarchitect, die zich al dan niet specifiek heeft toegelegd op tandartspraktijken. Transparantie is het credo, en steeds vaker ook wordt gekozen voor een ‘huiskamersfeer’. Wat ten opzichte van het begin van de vorige eeuw de cirkel weer rond maakt.

Beeld: Nationaal Archief/Collectie Spaarnestad/Het Leven/Fotograaf onbekend

Total votes: 6

0 reacties op Ooit ging het zo: De wachtkamer