Sara's blog: wiens probleem?

22 mei 2019

‘Maak van het probleem van de patiënt niet jouw probleem’. Het was in het laatste jaar van mijn opleiding dat ik deze zin voor het eerst hoorde van mijn zaaldocent. Als gedreven studente werkte ik hard om alles voor mijn patiënten op te lossen. Diens klacht of probleem ervoer ik als de mijne. Ik deed alles om het de patiënt zo makkelijk mogelijk te maken.

Al was het uiteindelijk leuk en kreeg ik voldoening van de goede resultaten en tevreden patiënten, toch voelde ik me ergens ook uitgeput. Ik voelde me fysiek en mentaal onder druk… en toch was ik gewend om op deze wijze te handelen. Dit ben ik de jaren daarna ook blijven doen. En de zin bleef ook keer op keer terug komen. Ik bleef de reddende engel. Voordat ik het wist, was ik al bezig met het zoeken naar oplossingen voor het probleem van een patiënt, hoe dan ook. Ik maakte het mezelf niet makkelijk. Pas later besefte ik dat ik niet zomaar zorgverlener was geworden…

  • Herken je de situatie waarin je te maken hebt gehad met een patiënt die geen tijd had om twee keer terug te komen en die je verzocht om alles in één keer te behandelen. Je had niet genoeg tijd, maar toch deed je het, waardoor je uitliep.
  • Herken je de situatie waarin de patiënt alleen na zijn werktijd kon afspreken? Zodat je tegen je zin in een uurtje extra hebt gewerkt om hem toch te kunnen helpen?
  • Herken je de situatie waarin de patiënt absoluut geen röntgenfoto’s wil laten maken, maar jou verantwoordelijk wil stellen voor zijn mondgezondheid?
  • Herken je de situatie waarin een ouder je adviezen niet opvolgt en je met een scheve blik aankijkt als zijn kind de behandeling toch niet prettig vindt, terwijl je zo je best doet?

En hoe is het je tot zover bevallen?

Niet in relatie met je patiënten, die zijn wel tevreden, maar in relatie tot jezelf.

  • Hoe vitaal voel je je?
  • Was dat een bewuste keuze ?
  • Had het ook wellicht anders gekund?

Herken je dit alleen op het werk of ook in privé situaties? Wellicht ben of was je thuis ook diegene die als eerste met een oplossing kwam, om het de ander makkelijker te maken. Stond je als kind op je kindplek of had je juist veel verantwoordelijkheden.  Droeg je iemand anders’ verantwoordelijkheid.

Dit patroon heeft te maken met een onbalans in nemen en geven. Je probeert iets te doen dat iemand anders niet kon doen, vanuit de onbewuste overtuiging, dat het daardoor voor een ander makkelijker wordt. Soms gaat deze dynamiek gepaard met gevoelens van schuld.

Dit patroon heeft zijn kwaliteiten

  • je ontwikkelt een taaiheid die veel kan verduren;
  • je bent gewend om tegen de wind in door te zwoegen, zonder te klagen;
  • je bent betrouwbaar en
  • de klus komt door jou wel af

Maar het patroon heeft ook keerzijden

Het kan er voor zorgen dat je moe bent of burn out verschijnselen toont;

je zegt makkelijk ‘IK DOE HET WEL’;

je komt op je werk makkelijker op belaste plekken terecht en

je neemt de verantwoordelijkheden van de ander snel over, je bent gewend om voor een ander te dragen.

En dit gaat dan onbewust. Ergens in het verleden heb je geleerd dat je wellicht op deze manier in verbinding kon blijven met de ander. Wellicht was het ooit nodig om verantwoordelijkheden op je te nemen die niet van jou waren. Zodoende heb je dit patroon ontwikkelt.

Het dragen van eigen verantwoordelijkheid sterkt je

De eerste stap is om hier bewust van te worden, soms lukt het jezelf en soms heb je hier hulp van buitenaf bij nodig. Maar daarmee is het uiteraard nog niet opgelost. Echter, je hebt elke keer wel de keuze om het wel of niet te doen. Er ontstaat een knopje waarover je meer controle hebt. Je gaat als het ware jezelf observeren. Dit zijn persoonlijke groei en leiderschap.

Je blijft op je eigen plek staan als zorgverlener en draagt alleen de verantwoordelijkheden die bij jouw taken horen. Je ziet de patiënt als een gelijkwaardige partij die in staat is om zijn eigen verantwoordelijkheid te dragen. Je communiceert duidelijk hierover en je laat het bij de ander. Je hebt kans dat je op deze wijze meer bewustwording gaat creëren in het gedrag van je patiënten. En nog belangrijker: je groeit als mens en zorgverlener en ervaart meer rust en ruimte in jezelf en in relatie met je patiënten.

Sara Setodeh

Reageren? info@sarasetodeh.nl

 

Lees ook Sara's vorige blogs:

Tandarts en persoonlijk leiderschap

Perfectionisme, een kwaliteit of een valkuil?

Hoe belangrijk is het stellen van grenzen?

Meer geluk en rust

Total votes: 4

0 reacties op Sara's blog: wiens probleem?